Madelijne.nl

Indian visitors in Amsterdam: “We want to go to Led Zeppelin for some shots.”
“What? Led Zeppelin?”
“Yes. Led Zeppelin.”
“Ohhhhh. I get it. You mean Leidseplein. Right.”

Als een collega zegt: “Blablabla (…), die had ik net aan de lijn”, kijk ik ALTIJD op.

Aan de lijn.

Madelijn.

Aan-de-lijn.

Echt waar.

Een dronken mevrouw probeert een grapje aan haar man te vertellen. En hij maakte er een tekenfilmpje van. Schattigheid galore.

New York, New York

Miami, Florida

Naples, Florida

Thomasville, Georgia

Roadtrip quote #12: “Sorry ma’am, we can’t serve you alcohol, it’s Sunday. It’s the law.” (Applebee, Thomasville, GA)

Re-enactment, Sanderson, Georgia

New Orleans, Louisiana

Roadtrip quote #33: “Oh my God. Die vis is zo lekker, je hebt niet eens ketchup nodig.” (Acme, New Orleans)

Roadtrip quote #42: “I have a little crush on your friend.”
- “Yeah… It’s not going to happen.”
“I know.” (David from Ohio, Frenchmanstreet, New Orleans)

New York én een roadtrip van Miami naar New Orleans. Het was schitterend. Legendarisch. Dat is de enige manier om het te omschrijven.

Afscheidsfeest quote #15: “Wat ‘n legendarisch feestje. En geen kater. Pasen en Sint Juttemis, dat is vandaag.” (Greenpoint, New York)

Hé, zei bevriende journalist Ruben Koops, je staat in Opzij! Wat blijkt?

“Op internet circuleert een blog van een Nederlandse studente die zomaar aanklopte bij de ambassadeurswoning”.

Dat is om te staven dat Renée Jones-Bos, de huidige secretaris-generaal van Buitenlandse Zaken “met iedereen overweg kan”. Ik moest glimlachen toen ik dat las. Tijdens mijn stage in Washington klopten Ruben en ik inderdaad spontaan aan, om even binnen een kijkje te nemen. Dat leidde weer tot een stagiairsborrel, DC bleek een mooie plek om te leren netwerken. Ah, I miss those days!

“De beste foto ooit, van mij. Met een rietje. Een cowboy zonder hoed.”

UPDATE: “Het was geen rietje, maar een sprietje.”

Mijn rijbewijs is in november gestolen in Bologna, Italië. Irritant. Een nieuw rijbewijs moest er dus komen. Het was de meest omslachtige dag evah. Aan de telefoon had ik de stadsdeelmensen gevraagd of er een pasfoto-automaat op het kantoor was. Antwoord: ja. Dus ik kom daar op tijd, en aan de receptie zeggen ze; hahaha, nee joh, die hebben wij hier niet! Moet je naar de fotograaf op de Postjesweg. Ik naar de fotograaf op de Postjesweg. ‘Gesloten wegens waterschade’. Terug naar het stadsdeelkantoor voor verwijzing naar andere fotograaf. “Je moet naar de fotograaf op de Kinkerstraat.” Oké, ik naar de fotograaf op de Kinkerstraat. Foto gemaakt. Schitterend. Helemaal goed. Terug naar het stadsdeelkantoor. “Eh… Hij is te klein.” Oké. Diep ademhalen. Terug naar de fotograaf op de Kinkerstraat (vijf minuutjes wachten voor een open brug). En daarna voor de vierde keer terug naar het stadsdeelkantoor. En toen gingen we met zijn allen knuffelen en juichen, want het was gelukt. Men adviseerde me vandaag uit de buurt van staatsloten, glas en eigenlijk alles te blijven, dus nu zit ik schadevrij op de bank onder een deken. Einde.